Eerste stapjes in de academische wereld

Eerste stapjes in de academische wereld

In de afgelopen maanden heb ik mijn eerste stapjes in de wetenschappelijke wereld gezet. Kleine stapjes. En dat duurt lang.

In oktober 2011 heb ik voor het eerst een “abstract” geschreven voor een conferentie. Een “abstract” in de academische wereld kan meerdere dingen inhouden. Soms is het de samenvatting boven een artikel. In wetenschappelijke tijdschriften heeft dat doorgaans een vast stramien en een vaste lengte, nagenoeg exact geteld.
Wanneer het om een conferentie gaat, betekent het dat je máánden voor de conferentie (in dit geval een half jaar) in het de gegevens uiteen zet die je op de conferentie aan je collega’s wilt presenteren. Afhankelijk van hoever je bent met je onderzoek, kan het een plan zijn, een samenvatting van je literatuurstudie, de methode die je wilt gaan gebruiken, al dan niet verder uitgewerkt en eventueel resultaten.
Dat abstract stuur je op naar een commissie. Daarna komt de fase van “peer reviewing”; de ingezonden abstracts worden verdeeld onder onderzoekers in allerlei onderzoeksgroepen die een relatie zijn uit het netwerk van de conferentie. Ieder artikel wordt zo door een aantal onderzoekers gelezen en zo nodig van commentaar voorzien. Met behulp van een soort rating systeem, of door een commissie, ik weet het niet, wordt bepaald welke abstracts geaccepteerd worden. Ik heb mij laten vertellen dat de kwaliteit en de moeilijkheid om je abstract geaccepteerd te krijgen, erg verschilt per conferentie. Je hebt de ‘hoog aangeschreven’ en de van wat lagere kwaliteit bekendstaande conferenties. Bij de laatsten willen ze vooral veel bezoekers trekken en worden daarom bijna alle abstracts geaccepteerd.
Vervolgens stuur je je abstract in, precies volgens de regels qua formaat, opmaak, lengte en met een heleboel gegevens die je er nog bij aan moet leveren, over het instituut waar je voor werkt en nog veel meer. Ook moet je aangeven hoe je je uiteindelijke paper wilt presenteren: via een ‘oral presentation’ of op een poster, die dan opgehangen wordt en waar de onderzoekers bij staan, zodat collega-onderzoekers die langskomen hun licht erover op kunnen steken en er allerlei nuttige ideeën kunnen worden uitgewisseld.

Voordat je het abstract kunt opsturen, moet je trouwens ook nadenken over de auteurs die je erboven zet. En in welke volgorde. Daar valt op zich al een hele blog over te schrijven, dus dat laat ik nu even na.

Exact op de aangekondigde datum ontvang je een mail met daarin ‘het’ nieuws.  In het geval van LREC op 1 februari 2012. Je abstract is geaccepteerd (hopelijk). Zo gebeurde in elk geval met mijn abstract voor LREC (www.lrec-conf.org/lrec2012).
Meteen word je ook op de hoogte gebracht van nieuwe deadlines: één voor het insturen van je uiteindelijke paper (14 maart 2012) en één voor het inschrijven voor de conferentie (verschillende data brengen verschillende tarieven met zich mee).

Daarna begint dus opnieuw het proces van schrijven. Als je tenminste intussen resultaten hebt. Niet zelden hoor ik collega’s in deze fase zeggen “o ja!”. Het lijkt erop dat ze dan pas weer beginnen na te denken over het onderzoek dat ze wilden presenteren. Ze moeten dan nodig resultaten gaan genereren, zodat er straks ook daadwerkelijk iets te presenteren valt.
Wederom een proces van schrijven, vertalen, woordenboeken raadplegen, in de academische schrijf-mood zien te komen en overleggen met je mede-auteurs. Ondertussen kun je op de site al koekeloeren welke collega’s in den wereld eveneens over een gerelateerd onderwerp gaan presenteren en welke workshops er gegeven zullen worden. Bovendien moet je beslissen in welk hotel je wilt overnachten, of je de pre-conference workshops gaat bezoeken, of je de post-conference workshops gaat bezoeken, of je nog een paar dagen vakantie aan je trip naar Istanbul wilt vastplakken, of je met collega’s in hetzelfde hotel wilt overnachten of in hetzelfde vliegtuig wilt zitten en nog veel meer.

Dit is mijn observatie van hoe zoiets werkt, maar die is gebaseerd op de eerste keer dat ik het hele proces doorloop en ik weet niet wat hierin regels en wat uitzonderingen zijn.
Toch leek het me leuk om dit eens te beschrijven, om de mensen in mijn omgeving die geen onderzoeker zijn, een idee te geven van waar ik mee bezig ben en hoe dat gaat.

2012; ik heb er zin in!

2012; ik heb er zin in!

Alle lezers wens ik een mooi jaar, waarin iedereen in gezondheid, vrede en vrijheid de dingen mag doen die bij hem/haar passen en waar hij/zij van geniet!

Voor Walter en mij wordt 2012 een bijzonder jaar, want in dit jaar gaan we trouwen!! De aankondiging van de exacte datum hebben we gedaan door middel van een ‘Save-the-date’-filmpje. Hieronder is het filmpje nog eens te bekijken. Vergeet niet om je geluid aan te zetten!

We are tying the knot!